Αναγνώστες

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Τι ησυχία Θεέ μου …


Δύο δωμάτια, έξυπνα ξέχωρα με ημιδιαφανή χώρισμα. Ένας μικρός διάδρομος, ένα σαλόνι με μια πολυθρόνα, ένα τριθέσιο καναπέ ν’ακουμπάει  τη πλάτη του  σε καθρέφτη, δίπλα ένα μπαράκι και μπροστά από αυτό μια μικρή τραπεζαρία. Απέναντι από τον καναπέ, μετά το τραπεζάκι με όλο το απαραίτητο διαφημιστικό υλικό, ένα γραφείο, επίσης εξοπλισμένο με όλα τα χρειαζούμενα. Λίγα βήματα πιο πέρα, το επόμενο δωμάτιο. Καθρέφτης πάνω σε σκούρο χαμηλό έπιπλο και δίπλα τηλεόραση. Το παράθυρο βλέπει σε ακάλυπτο. Το κρεβάτι μεγάλο σκεπασμένο με εμπριμέ κάλυμμα σε αποχρώσεις του σκούρου πράσινου. Μοκέτα από άκρη σε άκρη, παχιά και ζεστή.

Η πόρτα άνοιξε, καταλάθος ..
-          - Ευτυχώς, είμαστε ήσυχοι
-          - Δυστυχώς, φτάσαμε την ησυχία

4 σχόλια:

meril είπε...

η εκκωφαντική σιωπή....

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

ίδιο το σκηνικό.
ίδιο το γεγονός.
ο χρόνος αλλάζει το συμπέρασμα...

φιλιά μικρό μου!

meggie είπε...

ναι .. και καλό είναι να μην την ταράζουμε .. αλλά πάλι .. μπορώ να την σφραγίζω με λέξεις μνήμης .. χωρίς να την ενοχλώ ..

τιμή στα όπλα

meggie είπε...

Λύχνε μου,
να σου πω ένα μυστικό;

ασχέτως συμπερασμάτων .. ο Χρόνος μπορεί να πάψει να υπάρχει

ε;